Hoe houd je grip op je levensgeluk, ook wanneer er tegenslagen zijn of zouden kunnen komen. Waarom is deze vraag zo belangrijk?

Plezierig ouder worden is een mentaliteit blijkt uit het gesprek met 32 deelnemers van de zorg adviesavond op 28 november bij Univé in Assen.



Na een kort welkom door Tirza Lukken, gaf Jessica Hoving uitleg over de werking en veranderingen van de zorgverzekering in 2018, de verschillende zorgpakketten en aanvullingen van Univé.

Univé is lid van de Coöperatie VGZ, waardoor ze haar zorgverzekering in samenwerking aanbiedt. Met elkaar zetten ze in op het structureel verbeteren of slimmer maken van de zorg en daarmee op het beheersbaar houden van de kosten. Een film laat zien wat dit in de praktijk betekent.

Iemand vraagt over de verschillen tussen verzekeraars. Jessica benadrukt het belang van dichtbij zijn, zeker als het gaat om goed verzekerd zijn. Elkaar kunnen ontmoeten in de eigen regio en haar plezier om mensen persoonlijk te kunnen helpen.

Ook wanneer je de online diensten en app van Univé wil gebruiken ervaart ze dat veel mensen het fijn vinden om een eerste keer daarbij geholpen te worden.



Hessel Wiersma is ambulance verpleger bij UMCG en vertelt gepassioneerd over zijn werk en de impact van technologie ontwikkeling. Door de digitale informatie-uitwisseling kan nu veel sneller met hulp van artsen op afstand het mankement van de patiënt vastgesteld worden en de medicatie al in de auto beginnen.

Hessel vraag wat je belangrijker vindt: 95% goede zorg of 95% snelle zorg? De zaal gaat voor het eerste. De politiek en de wet zetten in op snelheid. In Drenthe is dat een uitdaging.

Het aantal ritten groeit. Mensen bellen sneller 112 dan het ‘onbekende’ nummer van de huisartsenpost. Deze artsen kennen de klant minder goed en gaan op zeker, willen niets uitsluiten en laten sneller een auto komen.

Iemand merkt op dat er tijdens het bellen zo veel vragen gesteld worden. Dat kost toch veel tijd. Hessel benadrukt dat de auto dan al onderweg is, maar de centrale tegelijktijdig al veel informatie uitwisselt zodat e.e.a. snel en goed kan verlopen.

‘Komen jullie vaak voor niks?’. Dat ervaart hij niet zo. Maar wanneer de klant niet vervoert wordt, krijgt deze ook geen rekening. Wanneer de klant wel vervoert wordt, door de ambulance of eigen vervoer, dan krijgt deze in beide gevallen en dezelfde rekening voor vervoer. Dat gaat af van je eigen risico.

Leidde vroeger auto ongelukken bijna altijd tot complexe kwetsuren, vandaag zijn auto’s veiliger en is dat dus veel minder.  Een traumaheli wordt ingezet wanneer er een specialistische arts nodig is. Bijvoorbeeld om iemand onder narcose te brengen. Het is dus niet een ambulance die sneller te plaatse is. In Drenthe kan dat natuurlijk wel zo zijn.

Een vrouw vertelt over het terminale moeder en ondanks dat ze overleed de ambulance er was en ze er niet alleen voorstond.

Hessel vindt het jammer dat er veel uitstroom is. Dat komt omdat er niet echt een carrière perspectief voor de verpleger of chauffeur is. In Drenthe gaat het nog goed met de bezetting. Dat is anders dan bijvoorbeeld Rotterdam. Maar daar zou hij ook niet graag willen werken. De verpleger, de patiënt en naasten moeten elkaar goed kunnen aanvoelen. Het is heel mooi mensenwerk en met het plezier wat Hessel uitstraalt ben je ook direct met hem vertrouwd.

Na een korte pauze begeleidde Jeroen Loeffen van Coloci.nl het openbare gesprek over veranderingen in de zorg en wat dit voor jezelf betekent. Vanuit de jarenlange ervaring met het ondersteunen van mensen met een maatschappelijk initiatief legt hij uit dat samenwerken aan een gezond en plezierig leven het primaire motief van bijna al deze mensen is. Ook als er beperkingen zijn, zorg of steun nodig is.

Daarom is de eerste vraag aan de deelnemers vanavond; 'hoe beleef je zelf plezier in het leven?'

Er blijkt best veel plezier onder de mensen te zijn. ‘Gezond zijn en hoe je dat ervaart. Dat is voor iedereen en iedere dag anders’. ‘ Ik ben gepensioneerd en elke dag is een feest’. ‘Muziek maken met de banjo, samen zingen en anderen daarmee verblijden’. ‘Wanneer er vrede is’. ‘Samen zijn, in contact met anderen, collega’s , familie, buren, vreemden’. ‘Wanneer je kunt geven, krijg je ook terug. Ik ga op bezoek bij dementerende ouderen, geef extra aandacht en soms gewoon een knuffel’. ‘Ook al is ze dement, dan voel je toch heel veel plezier en geluk’. ‘Na mijn pensionering ben ik lid geworden van een zangvereniging. Ik zing nu, dat deed ik altijd wel, maar nooit met anderen en publiek.’

Een man vertelt over zijn vrijwilligerswerk bij Staatsbosbeheer. Met elkaar buiten, de hele dag werken en met nieuwe energie ’s avonds thuiskomen. Hij kan er vol genot over vertellen. Later die avond verklapt hij samen met z’n vrouw, dat ze nog maar kort geleden getrouwd zijn.

‘Je moet natuurlijk zelf initiatief nemen in het maken van nieuwe contacten en zelf of samen iets gaan ondernemen.’ ’Wij beleven veel plezier aan onze kinderen en kleinkinderen en dat ze het goed doen.’

‘Zijn er dan geen zorgen bij jullie? Vraagt Jeroen. Tja. Na enige aarzeling komt men los. Iedereen heeft wel zo zijn eigen zorgen.
Over de samenleving. Iemand stelt dat de agressie onder de jeugd toeneemt en de arbeidsethos afneemt. ‘Is dat niet bij iedere generatiewisseling zo?’ ‘Normen en waarden vervagen.’ Men is het onderling niet eens bij wie de schuld gelegd kan worden, de ouders of de maatschappij?.

Een ander maakt zich zorgen over de natuur en de continue verandering van zienswijze daarop. Wat vandaag als bescherming gezien wordt, is morgen al weer anders.

‘Ik maak me zorgen over de informatiemaatschappij. Op wie en wat kun je nog vertrouwen?’

Dan verlegt het gesprek zich naar de zorgen om de zorg. De eigen lichamelijke en geestelijke gesteldheid. Verzorging in de verpleeghuizen, te weinig persoonlijke aandacht of handen aan het bed. De indicatiestelling is belangrijker geworden dan de sociale band wanneer je als partners gescheiden wordt omdat één van beiden in een verpleeghuis moet worden opgenomen. Of allebei, maar dan niet in het zelfde huis of naast elkaar.

Het zijn de zorgen ten tijde van een veranderende samenleving. Waar de zorgorganisatie moet anticiperen op veranderende omstandigheden en op een nieuwe generatie mensen met eigen wensen en mogelijkheden. Zorgorganisaties en professionals werken aan een nieuwe rol en verbinding, geeft Jeroen aan. We zitten er midden in en dit zal nog wel even aanhouden.

Wanneer je dit weet, wat zou je zelf vandaag kunnen doen?

‘ Lief zijn voor elkaar en respect hebben voor elkaar.’ ‘ Begin met niet te veel zorgen maken, het is goed en kan nog beter, positief denken.’ ‘ Accepteer dat je fysiek (en mentaal) minder wordt, blij zijn met wat je nog wel kunt en zoveel mogelijk genieten’. ‘Zorg goed voor jezelf en blijf andere mensen ontmoeten’. ‘Deel je kennis en ideeën met elkaar’.

De blije man met de banjo zou het liefst zien dat iedereen met hem meezingt. ‘En wel nu’. ‘ Nou, dat kan.’ Stelt Jeroen. ‘Haalt u de banjo uit de auto dan vatten we de avond samen en mag u afsluiten.

‘We hebben kennis, ervaringen en ideeën met elkaar gedeeld. Jessica, Hessel en daarna wij met z’n allen. Over de werking van de zorg en verandering. Wat ons pleziert en dierbaar is, waar we ons zorgen over maken en wat we van elkaar kunnen leren. Plezier maken en beleven is een mentaliteit. We veranderen van een ‘ik’ naar een ‘wij’ samenleving. Voor sommige is dat nog moeilijk voor te stellen, maar vanavond toch heel gewoon. Hierin ziet Univé ook haar toekomst. Samen leren tegenspoed voorkomen, schade beperken en de rest gewoon goed verzekeren. Samen, dichtbij en doen.

Onze banjo man wil afsluiten met het plezier dat hij met Univé heeft. ‘Ik kom hier graag en wordt altijd goed geholpen.’ De zaal stemt in, geniet daarna van een drankje en samen wordt er auf wiedersehen gezongen.   Wie had dat aan het begin van de avond kunnen bedenken? Wordt vervolgd.