Na drie weken afwezigheid, in verband met vakantie, mag ik weer aan het werk. Om heel eerlijk te zijn was mijn hoofd daar nog niet helemaal aan toe. Ja, we hebben een prima vakantie gehad. We hebben twee weken gekampeerd op Ameland, ook wel de Waddendiamant genoemd.

De eerste werkdag na de vakantie mag ik voor het eerst een dag werken op ons hoofdkantoor. In tegenstelling tot pré-corona heb ik de parkeerplaatsen voor het uitzoeken. Mijn collega verwelkomd mij en vraagt of “alles goed is”. Automatisch antwoord ik ja. Maar “alles” is helemaal niet goed.

De vrijdag ervoor zijn we teruggekomen van vakantie en ter hoogte van Leeuwarden kreeg de aanhanger, met daarop vier fietsen, drie tenten, een koelkast, zes koffers, acht stoelen, twee tafels en een krat boodschappen, een klapband. Ik stuurde de auto naar de kant van de weg en belde de Alarmcentrale van Univé. Omdat ik pechhulp heb meeverzekerd, kan ik gebruikmaken van een bergingsbedrijf die mijn aanhanger afsleept.




Samen met vier kinderen (Esther zat in een andere auto met de twee andere kinderen) stapte ik uit en zochten we een veilige plek. Binnen vijf minuten was er ook een medewerker van Rijkswaterstaat en die wilde dat we de aanhanger afkoppelde en doorreden naar de berger. Na enige tijd arriveert de berger en vraag ik hem de aanhanger door te brengen naar een “bandenhal”. Na wat heen en weer bellen is er nog geen duidelijkheid en besluit ik samen met de kinderen naar huis te rijden.

In de loop van zaterdag krijg ik hoofdpijn. Vreemd, want pas in de loop van de middag krijg ik mijn tweede vaccinatie. Ik heb niet gehoord dat mensen voor een vaccinatie al last krijgen van bijwerkingen. Na mijn tweede vaccinatie ga ik naar huis. De hoofdpijn zakt niet af. Esther geeft nog aan dat het eventueel wel stress kan zijn in verband met het pechgeval van vrijdag. Dat lijkt mij sterk…

Zondagochtend lijken de klachten wat minder geworden. We besluiten met de kinderen naar de “Open Stal” in Oldeberkoop te gaan. Na een wandeling van maar liefst negen kilometer voel ik mij steeds slechter. Hoofdpijn, koorts, vermoeidheid spelen op. En na het eten ga ik direct naar bed. Als een blok val ik in slaap. Na het wakker worden, neem ik een warm bad en wat pijnstillers. Ik doe mijn teamleider nog een berichtje dat ze er rekening mee moet houden dat ik maandag afwezig ben.

De bewuste maandag word ik met een katerig gevoel wakker, maar besluit wel naar het werk te gaan. Het lijkt erop dat mijn klachten niet gerelateerd zijn aan de tweede vaccinatie. Een dag later lig ik in de tandartsstoel. Ik hoop dat ze de oorzaak kunnen vinden, maar helaas. Wellicht heeft er iets tussen de kiezen gezeten en is dat er vanzelf tussenuit gegaan. Op de röntgenfoto is niets te zien en ook het tikken met een voorwerp op de kiezen brengt niets aan het daglicht. Enigszins opgelucht ga ik weer naar het werk. Nu, inmiddels twee weken later, is de pijn bij vlagen weer terug. Dus op de vraag “alles goed”, heb ik gelogen. Nee, niet alles is goed.

We hebben een heerlijke kampeervakantie gehad met ons achten. De eerste week scheen de zon volop. De tweede week was tussen de buien door ook prima. En de kinderen hebben zich heel goed vermaakt. In tegenstelling tot veel andere kampeerders hebben wij de boel droog weten te houden. En als ik dan het nieuws lees over extreme weersomstandigheden, wateroverlast in Limburg en dat er nog nooit zulke hoge temperaturen gemeten zijn in Canada, prijs ik mij gelukkig met een waterig zonnetje.

Alles goed? Het meeste wel.

Jeroen Mulder

Ambassadeur Univé Noord-Nederland